Ήμασταν ακόμα παιδιά -η πορεία του ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ- και το μυστήριο τούτο της ζωής τ’ αντικρίζαμε για πρώτη φορά. Κι εγώ τότε, δεκαεφτά χρονών, σκαρφάλωσα ένα μεσημέρι στην ταράτσα του σπιτιού μας (γιατί δεν είχε σκάλα και κανείς ως τότε δεν είχε ανέβει) κι απάνω στην καπνοδόχο από λαμαρίνα έγραψα με μολύβι: <<Τι είναι ζωή; Υπάρχει Θεός; Όταν θα μεγαλώσω, θα ξανάρθω εδώ να δώσω απάντηση>>. Μετά από σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια -κοντά στην έξοδο πια- ξανανέβηκα στην ταράτσα (τώρα είχανε βάλει σκάλα) και είδα τη γραφή που μόλις διακρινόταν πια. Η απάντηση που είχα τάξει δε χώραγε βέβαια να γραφτεί από κάτω: αναγκάστηκα να γράψω τούτο δω το βιβλίο. Το ίδιο κάνουν εδώ οι συμποσιαστές μου. Ο Γιούρας είπε: <<Η ζωή ήταν Τέχνη>>. Και ο Ανακριτής είδε ότι ο άνθρωπος μετριέται ανάλογα με την ικανότητά του να γίνει ΑΛΛΟΣ. <<Η Αγάπη είναι όργανο Γνώσης>>. Η ζωή του Αντιστρόφα θα ήτανε κόλαση χωρίς ΕΡΓΑΛΕΙΑ. Μέσα στη ΔΡΑΣΗ ο Σατανάς είναι το δεξί χέρι του Θεού. Και τέλος ο Χριστόπουλος στήνει όρθιο το αυγό του Κολόμβου: αν δεν υπάρχει σωτηρία, η απλούστερη λύση είναι να σβήσουμε μέσα μας τη λαχτάρα της σωτηρίας και να κάνουμε τροφή μας το δηλητήριο. Γελάστε επιτέλους, παιδιά, χαμογελάστε. Η ΣΤΙΓΜΗ της ζωής είναι σαν ένα ψώνιο, άξιο για πετροβόλημα!
Tο μυθιστόρημα είναι χωρισμένο σε τέσσερις ενότητες, όσοι και οι βασικοί συμμετέχοντες στο “συμπόσιο”. O ίδιος ο συγγραφέας πιστεύει ότι Tο Συμπόσιο είναι το αντιπροσωπευτικότερο βιβλίο του, αφού αυτοδικαίως μπορεί να χαρακτηριστεί “έργο ζωής”.
