«Πού βρίσκει ένας άνθρωπος το κουράγιο να ξεχνάει; Πώς μπόρεσα να τον ξανακοιτάξω χωρίς περιφρόνηση, να τον δεχτώ στο κρεβάτι μου, να τον νιώσω να κοιμάται πλάι μου δίχως να θέλω να τον σκοτώσω για τους εξευτελισμούς που είχα υποστεί εξαιτίας του; Ήταν ο τρόπος που είχα μεγαλώσει; Ο φόβος να ζήσω μόνη; Το παραμύθι ότι κάθε γάμος περνάει κρίσεις αλλά όλα με τον καιρό φτιάχνουν; Η κοινωνική προσταγή ότι τα ζευγάρια δεν χωρίζουν, αλλά παραμένουν μαζί με οποιοδήποτε κόστος; Ή ήταν η δική μου ανάγκη να επιτύχω, ενάντια στις βουλές της πεθεράς μου, κόντρα στην κοπέλα που ήμουν σε μια άλλη ζωή»;
