…Επέστρεφα από τη στεριά με μια βάρκα γεμάτη ψώνια και ο Χαμέτ είχε κατέβει στο μώλο για να τη δέσει. Είχε αρρωστήσει εκείνο το καλοκαίρι -η πρώτη από τις αρρώστιες του- και ήταν ακόμη πιο αδύνατος από συνήθως. Τα άσπρα μαλλιά, το άσπρο παντελόνι, το άσπρο πουκάμισο σχημάτιζαν μια ίσια, επίπεδη επιφάνεια στον απογευματινό ήλιο. Σκέφτηκα ότι αυτό ήταν ίσως το ωραιότερο θέαμα που είδα ποτέ μου, ένας άντρας με κορμί μονοκοντυλιά, μύτη μαχαίρι, και η σκότα μου ξέφυγε από το χέρι και τα άρμενα ξέφυγαν από την κατεύθυνση του ανέμου…
