Κάποια στιγμή πρέπει ν΄αφήσεις τη ζωή σου λίγο πιο πίσω, για να τη δεις όπως πραγματικά είναι και να την ξαναρχίσεις με καινούρια ορμή. ” Όταν ήμουν δώδεκα χρονών “, λέει η Νάν, “διάβαζα ένα βιβλίο την ημέρα και πίστευα πως θα γινόμουν συγγραφέας, ηθοποιός, καθηγήτρια αγγλικών στη Ρώμη, ακροβάτισσα με φανταχτερή στολή. Οι μέρες ανοίγονταν μπροστά μου σαν αυλαία σε θεατρικό έργο που ανυπομονείς να δεις”. Τώρα, στο μέσο της ζωής της, με τα όνειρα της ξεφτισμένα, η Ναν ξεκινάει ακούγοντας το “κάλεσμα του φεγγαριού” ένα απροσχεδίαστο ταξίδι, οπλισμένη μόνο μ΄ένα τιρκουάζ δερματόδετο ημερολόγιο. Καθώς περιπλανιέται άσκοπα από πόλη σε πόλη, εκείνη που δεν ήθελε καν να οδηγεί, γράφει στο ημερολόγιο της όλες τις ανομολόγητες σκέψεις της, μιλάει με αγνώστους σαν να μιλάει στους φίλους της και στέλνει γράμματα στον άντρα της, προσπαθώντας να του εξιγήσει_”Εδώ και καιρό, αισθάνομαι πως πνίγομαι. Και είμαστε τόσο κολλημένοι στους ρόλους μας, που δεν ξέρω από που ν΄αρχίσω να σου μιλάω για όσα συμβαίνουν μέσα μου…Στεκόμουν από πάνω σου σερβίροντας καφέ… Και μέσα μου ούρλιαζα τόσο απεγνωσμένα, που δεν πίστευα πως ήταν δυνατό να μη βγαίνει κανένας ήχος απ΄τα μάτια μου, απ΄τα αφτιά μου, απ΄τα νύχια μου…”_μέχρι που ξαναβρίσκει, μέσα της, το δρόμο του γυρισμού στο σπίτι. Τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο ν΄αλλάξει τόσο; Πώς γίνεται να χάνουμε τη δυνάμη, τη διορατικότητα, τη σιγουριά μας; Και, πάνω απ΄όλα, πώς μπορούμε να τις ξανακερδίσουμε;
