” Κρυμμένη στη φυλακή της ψυχής της μια ολόκληρη ζωή, ζητούσε επίμονα, έστω και με μόνο τα μελαγχολικά μάτια της, την ηθική υποστήριξη. Η Φαίη δεν ήταν ατομίστρια, τα χρήματα δεν την αγγίξανε ποτέ. Τα θεωρούσε απλώς απαραίτητα για την επιβίωση. Ζητούσε αυτό που της έλειπε, λίγα ψίχουλα αγάπης. Από τότε που μπήκε η ασθένεια στο κύτταρό της, ένιωσε πόση αξία έχει το να σε στηρίζουν ηθικά…
