“…Έχω πάνω στο δέρμα μου την αλμύρα του ταξιδιού, τον ιδρώτα της κόπωσης, τη μυρωδιά της πόρνης, τα υγρά των εκσπερματώσεων. Τ’αφήνω. Θέλω να τα έχω ακόμη πάνω μου! “Έτσι-με τέτοιου είδους μυρωδιά, τη συντροφιά-προσπαθώ να περιγράψω τα στιγμιότυπα-δεν τολμώ να τα ονομάσω γεγονότα-της ζωής μου. Να περιγράψω όχι τα στοιχεία εκείνα που τα αποτέλεσαν, μα όσα είναι ικανά ν’αγγίξουν τον πυρήνα, να εκφράσουν την ουσία. ”Πυρήνας κια ουσία. Τι μεγάλα λόγια! Δεν ξεγελώ τον εαυτό μου. Ένα γράμμα γράφω. Τίποτ’άλλο. “Τώρα-τούτη εδώ τηστιγμή, κλεισμένος μέσα σ’ένα φτηνό δωμάτιο, κάπου στον πρώτο όροφο ενός χυδαίου ξενοδοχείου-τι θέλω να αποδείξω στον εαυτό μου; Την αποτυχία της παράστασης; Μήπως να οριοθετήσω την υφή του τέλους; Ίσως την έναρξη μιας πορείας που μπορώ-επιτέλους!- να τη θεωρήσω συνειδητοποιημένη; Aυτό…”
