1470 μ.Χ. Χρόνια σκοτεινά και δύσκολα. Ένα αγόρι, ο μικρός Ιάσονας γεννιέται και μεγαλώνει χωρίς γονείς στη μικρή Χάλκη της Δωδεκανήσου. Ο παππούς του ο γερο-Διονύσης στέκεται δίπλα του καλύτερος από πατέρα και μητέρα θέλοντας να γαλουχήσει τον μικρό Ιάσονα με την κατάλληλη παιδεία αφού αυτή θεωρεί ότι είναι το παν στη ζωή. Αυτός πια είναι ο προστάτης και δάσκαλός του στη ζωή. Και όταν ο θάνατος τους χωρίζει τότε κραυγάζοντας με πόνο θα τον αποχαιρετίσει… “… Μαζί με τις φλόγες που έφθαναν ως τον ουρανό έφευγε και ο παππούς! Τελικά ίσως να ήταν και καλύτερα που ήταν η φωτιά αυτή που ελυθέρωνε τη ψυχή παππού στους ουρανούς! Τα άτομα του αφήνονταν ελεύθερα να πάνε ως τα αστέρια. Φύγε παππού, πέτα μακριά, ταξίδεψε στους ουρανούς, στα χρόνια, στους αιώνες. Γεια σου καπετάνιο μου, γεια σου γερο – δάσκαλε, θα σε ξαναβρώ…” Ο Ιάσονας όμως έχει τα δικά του οράματα μέσα στα ταραγμένα αυτά χρόνια της ιστορίας που ζει, όπου ο Δίας συναντά τον Αίσωπο και ο Δημόκριτος τον Βαρβαρόσσα. Με όπλο του την δύναμη της παιδείας και μέσα από τον όλεθρο και την καταστροφή που σκορπά, φημισμένος και παντοδύναμος πια πειρατής, ζει για να εκδικηθεί για την αρπαγή της λατρεμένης του Εστέλ, της γυναίκας που κούρσεψε την καρδιά του και ορκίστηκε αιώνια αγάπη. Άραγε θα καταφέρει να την ξαναβρεί για να ζήσουν πάλι τον μεγάλο τους έρωτα;
