Η νύφη ξεκινάει από την παράγκα της, πίσω από την Ευαγγελίστρια, για την παράγκα του γαμπρού στα Άνω Γερμανικά, που θα γίνει ο γάμος. Μια διαδρομή που οριοθετείται από τον κόκκινο κόκκορα ενός ονείρου δέκα χρόνια πριν και το πρώτο κόκκινο πασχαλιάτικο αυγό στη στεφανοθήκη τώρα. Έξι χρονών ήταν η Έλλη όταν το φορτηγό τους κατέβασε σε ένα τόπο γυμνό. Μερικές σειρές άθλιες παράγκες τους περίμεναν. Έμαθαν ότι λέγεται Περιστέρι. Προσωρινά τους είπαν. Σήμερα η νεαρή προσφυγοπούλα παντρεύεται. “Μα είναι παιδί ακόμα”, είπε στη μητέρα της η γειτόνισσα όταν έμαθε για το γάμο. “Κανείς δεν είναι πια παιδί”, απάντησε στεγνά η κυρά Ειρήνη. Η ζωή των ανθρώπων έχει πάρει διαφορετικούς ρυθμούς. Πολύ γρήγορους. Πολύ πιο γρήγορους κι από την ανάπτυξη της παραγκούπολης που μεταμορφώνεται σε πόλη. Σα να τους παρασύρει ένα ορμητικό ρέμα…
