“Η ζωή μου έμοιαζε τόσο πολύ με την εναλλαγή της μέρας με τη νύχτα. Είχα ωστόσο κλέψει λίγη βροχή, την καρδιά του Μιχάλη, λίγο άσπρο από το πουκάμισο του Άρη, ένα μακρινό πλάνο της Θάλασσας του Φεγγαριού, την παράσταση της αγάπης…και τον πατέρα μου…” Λένε πως μερικές ιστορίες μπορούν κάλλιστα να αρχίσουν από το τέλος. Αυτός λοιπόν είναι εν μέρει ο απολογισμός της Γιάννας στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου. Προηγήθηκαν πολλά και ακολούθησαν μερικά άλλα, όσα δηλαδή θα διαβάσετε. Απροσδόκητες εξελίξεις, έντονες εναλλαγές, αναθεωρήσεις, εκπλήξεις, αινίγματα. Η Γιάννα δοκιμάστηκε, το ίδιο και τα αγαπημένα της πρόσωπα, τα συναισθήματα, τα πάθη και οι αυταπάτες τους. Ευτυχώς που η αλήθεια πάντα μας περιμένει στο τέλος καθε δρόμου μας ή στη στροφή του…Αρκεί βέβαια να θελήσουμε να τη δούμε…Πάντως, κανένας από τους ήρωες του βιβλίου δεν έγινε ατρόμητος. Οι περισσότεροι,όμως, κατάφεραν να μη φοβούνται που φοβούνται. Έτσι, για να μη παραμυθιαζόμαστε.
