<<Παραμύθι χωρίς όνομα>> γνήσιο, καθάριο παραμύθι. <<... Ήταν κάποτε ένα βασιλόπουλο...>> Γυρίζει η ανέμη, γυρίζει πάντα στην άκρη της πένας της Δέλτας. Κάθεται η γιαγιά λες στην παραστιά κι ιστορεί χωρίς τελειωμό. Ψάχνει πώς να βάλει στη σειρά αυτά που έγιναν σε κείνο το βασίλειο. Έφυγε, γιε μου, εκείνο το βασιλόπουλο… Κι έτσι κοπαδιαστά περνάνε όλες οι αξίες. Η αγάπη, η φιλοτιμία, η αλληλεγγύη, η παλικαριά και πάνω απ’ όλα η θυσία για τους άλλους. Μακάρι και σήμερα να ‘ταν έτσι. Ας σκύψουμε πιότερο σε τούτες τις σελίδες.
