Ποβέλια. Το στοιχειωμένο νησί κοντά στη Βενετία, όπου κατά τον Μεσαίωνα δέχτηκε χιλιάδες ανθρώπους χτυπημένους από τον μαύρο θάνατο, ενώ στις αρχές του εικοστού αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως ψυχιατρικό άσυλο. Εκατοντάδες ψυχικά ασθενείς υπέφεραν στα χέρια ενός παρανοϊκού γιατρού που τους χρησιμοποίησε σαν πειραματόζωα στις απάνθρωπες έρευνές του. Μέχρι και σήμερα ακούγονται πολλοί θρύλοι σχετικά με τους άρρωστους Βενετούς που περίμεναν να πεθάνουν, καθώς και για τα φαντάσματά τους που στοίχειωσαν το νησί.

Είναι όμως θρύλοι ή αλήθεια; Ο Αλεσάντρο, που θα αφήσει στην Ποβέλια την τελευταία του πνοή, θα γίνει μάρτυρας της Ιστορίας. Όμως θα καταφέρει να βοηθήσει τις έγκλειστες ψυχές που ζητούν τη γιατρειά;

Θα θεραπευτούν οι πληγές με το πλήρωμα του χρόνου;

Την τράβηξε στην αγκαλιά του κι ένιωσε το κορμί της να τρέμει. Τα χέρια του τυλίχτηκανγύρω της και το στόμα του ρούφηξε τα φιλιά της χωρίς να χορταίνει. Την πήρε στα χέρια του και την πήγε πίσω από μια συστάδα θάμνων. Ετσι, χωρίς μιλιά, σαν άγρια ζώα, αναζήτησαν ο ένας τον άλλο. Οι ανάσες τους έμοιαζαν με λόγια που ήθελαν να πουν για τη φωτιά που τους έκαιγεκι οι φωνές που δεν έβγαιναν από μέσα τους κατέληγαν σε μια βουβή βία. Τα κορμιά τους είχαν παραδοθεί σε μια τρικυμία και πάλευαν να κρατηθούν στην επιφάνεια. Κι όταν πια παραδόθηκανστο κύμα κι αφέθηκαν να σπαρταράνε, ήταν σαν ν άφηναν την τελευταία τους πνοή…