Ανάμεσα στα τριάντα χρόνια περίπου που μεσολάβησαν από την πρώτη έκδοση των «ΑΔΙΑΦΟΡΩΝ» μέχρι την έκδοση της «ΠΛΗΞΗΣ» (1960), αυτών των μυθοστορημάτων που αποτελούν ίσως τους δυο κυριότερους σταθμούς στη σταδιοδρομία του συγγραφέα, ο Αλμπέρτο Μοράβια ήταν πάντα ένας μελαγχολικός και αμείλικτος αφηγητής της παρακμής των ηθών και των σχέσεων της σύγχρονης αστικής τάξης. Ο απροκάλυπτος και απερίφραστος ρεαλισμός του και η διαλυτική και προσεκτική αποτύπωση της ψυχολογικής λεπτομέρειας των χαρακτήρων, αποσυνθέτουν τα πρόσωπα μπροστά στα μάτια του αναγνώστη, τυλίγοντάς τα μέσα σε μια απελπιστική ατμόσφαιρα που καθορίζεται από το αστικό περιβάλλον. Χωρίς μελοδραματισμούς, σε τόνους χαμηλούς και μουντούς, ο Αλμπέρτο Μοράβια αποκαλύπτει και καταγράφει τους εσωτερικούς μηχανισμούς επαφής και σύγκρουσης ανθρώπων και σχέσεων παρακμιακών και αλλοτριωμένων. Τα ηθικά αδιέξοδα χτίζουν αθόρυβα μια δραματική ένταση που ορθώνεται μπροστά στον αναγνώστη σαν ανυπέρβλητο τείχος. Μέσα σ’αυτό ακριβώς το κλίμα κινούνται οι «ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ» του, παγιδευμένοι ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, μοναχοί τους αντιμέτωποι με διλήμματα βασανιστικά, που κανένα δεν δηλώνεται ρητά, αλλά που όλα τους υπάρχουν και κυριαρχούν σαν ένα ζοφερό φόντο.
