Τη ζωή μου τη θυμάμαι από τη μέρα που κάτι μεγάλα ζεστά χέρια με κράτησαν στις χούφτες τους. Γύρισα και κοίταξα να δω ποιος με κρατούσε. Ήταν ο θείος Πλάτων και είχε γαλάζια μάτια, μα καταγάλανα… Αργότερα βρέθηκα μέσα σε 4 μικρές ξυλιασμένες χουφτίτσες κι άκουσα κάτι παιδικές φωνούλες που λέγανε: «Τι ωραίο γαϊδουράκι!». Η Ειρήνη και ο Γιάννης, δύο αδερφάκια, κάνουν ένα σωρό κουβέντες για ό,τι παράξενο τους συμβαίνει με ένα γαϊδουράκι από πανί που έχει στο στήθος ένα φερμουάρ και, αν τ’ ανοίξεις, βρίσκεις μια κόκκινη καραμέλα: την καρδιά του.
Τη ζωή μου τη θυμάμαι από τη μέρα που κάτι μεγάλα ζεστά χέρια με κράτησαν στις χούφτες τους. Γύρισα και κοίταξα να δω ποιος με κρατούσε. Ήταν ο θείος Πλάτων και είχε γαλάζια μάτια, μα καταγάλανα… Αργότερα βρέθηκα μέσα σε 4 μικρές ξυλιασμένες χουφτίτσες κι άκουσα κάτι παιδικές φωνούλες που λέγανε: «Τι ωραίο γαϊδουράκι!». Η Ειρήνη και ο Γιάννης, δύο αδερφάκια, κάνουν ένα σωρό κουβέντες για ό,τι παράξενο τους συμβαίνει με ένα γαϊδουράκι από πανί που έχει στο στήθος ένα φερμουάρ και, αν τ’ ανοίξεις, βρίσκεις μια κόκκινη καραμέλα: την καρδιά του.
Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει! Και μάλιστα μιλάει. Μόνο όμως με τον Γιάννη και την Ειρήνη, ή αλλιώς τον Βάνια και την Ίρα, δυο αδέλφια που ζουν με τους γονείς τους εξόριστοι στη Μόσχα. Ένα πάνινο γαϊδουράκι, δώρο του θείου Πλάτωνα από την Ελλάδα, με ένα φερμουάρ στο στήθος που κρύβει μέσα μια κόκκινη καραμέλα, την καρδιά του, γίνεται ο αχώριστος φίλος των παιδιών στον οποίο λένε όλα τα μυστικά και τις σκέψεις τους.
Με αρχηγό την πανέξυπνη και σοφή Ίρα καταστρώνουν ένα μεγάλο σχέδιο. Στην πορεία όμως θα αλλάξουν γνώμη…
“Η Άλκη Ζέη δεν ξεχνάει ποτέ το παιδί. Δεν ξεχνάει ποτέ να είναι η ίδια παιδί. Τόσο μάλιστα που πολλές είναι οι στιγμές που μας προκαλείται η έκπληξη για το πώς πιάνει την όραση του παιδιού. Γιατί υπάρχει στη συγγραφέα η ταύτιση με την ψυχολογία του παιδιού και όχι ο “μιμητισμό” της παιδικής συμπεριφοράς… Η λογοτεχνία για το παιδί στην Άλκη Ζέη έχει βρει τον συγγραφέα της.”
