O Mazzino Montinari, έπειτα από μια μακροχρόνια και επίπονη εργασία στο αρχείο του Νίτσε, ανακαλύπτει και συγχρόνως αποκαλύπτει έναν άλλο Νίτσε. Δίχως προκαταλήψεις, ιδεολογικούς και ηθικολογικούς ή άλλης φύσης ενδοιασμούς, αλλά με άξονα την επιστημονική αυστηρότητα της φιλολογικής, ιστορικο-συγκριτικής μεθόδου, φέρνει στο φως την αλήθεια και την πραγματική σημασία του έργου του Νίτσε. Η βούληση για δύναμη ως έργο δεν υπάρχει, ο Νίτσε δεν έγραψε ποτέ ένα βιβλίο μ’ αυτό τον τίτλο. Ο υπεράνθρωπος δεν είναι το μοντέλο ενός “αφέντη”, είναι απλώς άνθρωπος που μπορεί να λέει ναι στη ζωή, έτσι όπως αυτή είναι, δηλαδή τραγική. Ο Montinari δεν προτείνει ακόμη μια “μάσκα”, δεν δημιουργεί ακόμη έναν “μύθο” για τον Νίτσε: “Ο Νίτσε δεν ήταν δημιουργός αλλά καταστροφέας μύθων”. Ο Montinari παροτρύνει σε μια εκ νέου θεώρηση της φιλοσοφίας του Νίτσε, που θα έχει τα χαρακτηριστικά του “ελεύθερου πνεύματος”. Γιατί ο Νίτσε, απελευθερωμένος από μάσκες και μύθους μέσα από την κριτική έκδοση της οποίας ηγήθηκε ο Montinari έχει να πει πολλά, ίσως περισσότερα από κάθε άλλη φορά. Επίκαιρα και ανεπίκαιρα.

“Η ανθρώπινη ιδιότητα μου είναι μια συνεχής υπερνίκηση του εαυτού μου”
Φρίντριχ Νίτσε

Η σκέψη του Νίτσε περιστρέφεται γύρω από μια νέα και εντυπωσιακή έννοια της ανθρωπότητας – μιας ανθρωπότητας που έχει συμβιβαστεί με το γεγονός του θανάτου του Θεού και εξασκεί την τέχνη και την επιστήμη του να ζει καλά, απαλλαγμένη από την ανάγκη για μεταφυσικές βεβαιότητες και ηθικά απόλυτα. Επομένως, πώς πρέπει να ζούμε; Και τι αγαπάμε;

Ο Keith Ansell Pearson εισάγει τον αναγνώστη στο χαρακτηριστικό στιλ του Νίτσε και στην εξέλιξη της σκέψης του. Με την προσεκτική ανάγνωση αφορισμών του Νίτσε διασαφηνίζει ορισμένες από τις πιο γνωστές, πλην όμως συχνά παρανοημένες, ιδέες του, συμπεριλαμβανομένων των ιδεών της αιώνιας επιστροφής και του υπερανθρώπου, και ρίχνει φως στις προκλητικές απόψεις του Νίτσε για βασικά ζητήματα, όπως είναι η ομορφιά, η αλήθεια και η μνήμη.

Το βιβλίο περιέχει αποσπάσματα από ένα πλήθος έργων του Νίτσε, μεταξύ των οποίων τα “Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο”, “Η χαρούμενη επιστήμη”, “Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα” και “Η γενεαλογία της ηθικής”.