Είναι καιρός που έπαψαν να υπάρχουν γίγαντες, όλοι το ξέρουν. Είναι καιρός που κανείς μας δεν είδε κάποιον – κάποιον σαν κι εμάς – να παίρνει στις χούφτες του το χώμα και να το διατάζει, όλοι μα όλοι το ξέρουν. Είναι καιρός, ακόμα, που οι αετοί πάψαν να κουβαλούν παιδιά στις βελούδινες ράχες τους… και να τα ταξιδεύουν, όλοι το ξέρουν κι αυτό. Κι είναι τόσος καιρός τώρα που κανείς δεν τα βάζει – ξέροντας πόσο βαρύ είναι το αντίτιμο… – με τη Μοίρα, κυνηγώντας την ανάσα ενός ονείρου. Ναι. Μα, τους ίδιους γίγαντες τους ρώτησε κανείς;
