Μέχρι σήμερα η πεζογραφία μας είχε συνηθίσει στην ανάλυση χαρακτήρων το περισσότερο, στην ανάδειξη του χρόνου και του ρόλου του που παίζει στην αλλοίωση του ανθρώπου και του περιβάλλοντος, την σημασία, αν θέλετε, της πράξης και της συμπεριφοράς μας μέσα στο ΄χωρο και στο χρόνο, σε σχέση πάντα με τον άλλον. Αυτή την συμπεριφορά την σημάδευαν πολλές φορές δυσδιάκριτα αίτια ή και ακόμα παράγωγα αιτιών, που προσδιορίζονται με διακριτικότητα σε δεύτερα και τρίτα πλάνα. Οι νεώτεροι χρόνοι και το ρεύμα του που σ’ αυτό ανήκει και ο Δημήτρης Χριστοδούλου τείνουν να πουν τα πράγματα και τις αιτίες τους μ τ’ όνομά τους με μια πρόθεση απομυθοποίησης που δεν έχει προηγούμενο. Αυτό κάνει και ο Δημήτρης Χριστοδούλου στην “ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ”. Αρπάζει, θα λέγαμε, τον ταύρο από τα κέρατα. Οι καιροί δεν επιτρέπουν υπονοούμενα μιας και ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Και στην “ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ” επισημαίνεται ο κίνδυνος για την νεολαία, που παγιδεύεται θανάσιμα πάνω στο δρόμο για την αναζήτηση της ευτυχίας, που πολλές φορές γίνεται το δόλωμα που φτάνει στην αυτοκαταστροφή.
