Η Φάλαινα της Βαραδουάης βγαίνει κάθε Μάη, τον πόλεμο να φάει. Μην απορείς γιατί. Γιατί πεινάει! Πάνε να τη διώξουν αλλά αυτή τρώει τα πάντα: στρατό, όπλα, τανκ, βλήματα, βόμβες, στρατηγούς και οπλαρχηγούς. Γι’ αυτό όλοι στη Βαραδουάη, όταν βλέπουν φάλαινα με ανοιχτό το στόμα κρύβονται, χάνονται, ψάχνονται, μεταμφιέζονται, χορεύουν και παραπατούν και τη φάλαινα αποχαιρετούν:
Να σε βλέπουμε συχνά να προχωράς πάντα εμπρός και τον πόλεμο να τρως.
Κλασικό πια παραμύθι του άνευ συστάσεων Ευγένιου Τριβιζά. Ο συγγραφέας διαλέγει να ασχοληθεί με τον πόλεμο με το γνωστό του τρόπο: με χιούμορ, δίχως διδαχές και μεγάλα νοήματα, με απολαυστικά τρίστιχα και τετράστιχα που σε παίρνουν κοντά τους.
Η Ναταλία Καπατσούλια σε βάζει σχεδόν στο στόμα της Φάλαινας με τη ζωντάνια των εικόνων της. Εικονογράφηση που είναι ακριβώς στο ίδιο πνεύμα με το κείμενο: χαριτωμένη, διασκεδαστική, φωτεινή.
