Κοιτούσε από το παραθύρι τα χρόνια που περνούσαν ζώντας μεσ’ απ’ τις ζωές των άλλων. Και άντεχε. Λαχταρούσε υπομονετικά με μια ολάνοιχτη αγκαλιά τη χαρά που ‘χε δικαίωμα να ζήσει. Και περίμενε. Περίμενε τη μονάκριβη στιγμή του χθες να ξαναβρεί τον άντρα που αγάπησε. Και ονειρευόταν. Αποφάσισε χωρίς διαμαρτυρίες και παράπονο να φύγει.
