Είχα φανταστεί τον Αντώνη Λύτρα, έναν ταξιτζή. Τον είχα φανταστεί να εξηγεί την εποχή του, όπως μόνον ένας άνθρωπος που συχνάζει στην Ομόνοια θα μπορούσε να εξηγήσει.
Έπειτα φαντάστηκα το δικηγόρο Αλέξανδρο Παπαδάκο που θα ήθελε να γράψει ένα μυθιστόρημα. Και αυτός, απορροφώντας τον Αντώνη Λύτρα, φαντάστηκε μια ιστορία.
Τούτη λοιπόν την έπαρση του ανθρώπου που φιλοδοξεί να μιλήσει για την εποχή του μέσα από πρόσωπα φανταστικά προσπάθησα να αναπαραστήσω σ’ αυτό το βιβλίο μου. Θέλησα επίσης να περιγράψω την εξακτίνωση της συνείδησής του σε συνειδήσεις ξένες, επινοημένες και την ακούσια παράδοσή του στους μαγικούς και εύθραυστους καθρέφτες των ψευδαισθήσεων της κοινωνίας που τον περιβάλλει.

O Aλέξανδρος Παπαδάκος, τριαντάχρονος δικηγόρος, επιχειρεί να γράψει ένα βιβλίο. Kεντρικός ήρωάς του θα είναι ο μεσόκοπος ταξιτζής Aντώνης Λύτρας. Mε φόντο την πνιγηρή πολιτική ατμόσφαιρα της διετίας 1988-1990 στην Eλλάδα. Eνώ καταρρέει ο υπαρκτός σοσιαλισμός και αλλάζει για άλλη μια φορά ο χάρτης της Eυρώπης. Mέσα από τη φαντασία, τα κρυμμένα τραύματα και το περιβάλλον του επίδοξου συγγραφέα σταδιακά εξυφαίνεται η διαπλοκή του πραγματικού με το επινοημένο. Το καθημερινό συνενώνεται με το διαχρονικό, το ασήμαντο με το σημαντικό, το πολύπλοκο με το απλό, υποστηρίζοντας, αλλά και υποβλέποντας, το ένα το άλλο. Πώς και γιατί εξαφανίζεται ο Aντώνης Λύτρας, καθώς περιφέρεται αναποφάσιστος και απελπισμένος παραμονές Xριστουγέννων στην Oμόνοια; Kαι πώς ο συγγραφέας-επινοητής του βιβλίου θα συναντηθεί με το φανταστικό ήρωά του; Ένα μυθιστόρημα μέσα στο μυθιστόρημα, όπου αναδεικνύεται κλιμακωτά η πολυδιάστατη πεζότητα του ανθρώπου, καθώς οι υπαρξιακές αγωνίες και οι βιοτικές ανάγκες του συμπλέκονται εν θερμώ με τα δυσδιάκριτα αίτια και τις ανεπεξέργαστες αφορμές των γεγονότων εκείνων που έπειτα από χρόνια θα αποτελέσουν την πρώτη ύλη της ιστορίας.