Στις 10 θα σου πω τους Ίχου Όνεονε. Είμαστε οι Ίχου Όνεονε από το πρωί ως το βράδυ. Έτσι καθώς γυρίζουν οι δείχτες και τελειώνουν τα εικοσιτετράωρα και ξολοθρεύουν τις μέρες, καταβροχθίζουν τους μήνες, σαρώνουν τα χρόνια και ρίχνουν πίσω το χρόνο αιώνων με ασύληπτο ίλιγγο, οι Ίχου Όνεονε προχωρούν αλυσίδα (με έμφυτο ένστικτο, με επίκτητα αντανακλαστικά) και δεν ξέρουν, δεν μπορούν να προβλέψουν που θα φτάσουν. Πίσω έρχεται μια αδιάσπαστη φάλαγγα, που, ξεπερνώντας ορόσημα, θα προχωράει πάντα, βάζοντας ολοένα κι ένα στόχο καινούργιο πιο πέρα.
