Είναι Κυριακή, Σεπτέμβριος του 1982, στον πολιτικό απόηχο της καθιέρωσης του πολιτικού γάμου στην Ελλάδα και της αποποινικοποίησης της μοιχείας. Η Ευδοξία, φορώντας το καλό της φουστάνι, για να παρακολουθήσει τη θεία λειτουργία στην εκκλησία της γειτονιάς της, παραμένει μονάχη στην κουζίνα· μαγειρεύει υπό τους ήχους εκκλησιαστικής ψαλμωδίας που ακούγεται από το ραδιόφωνο. Κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της Θεοτόκου, στην ξύλινη αγιογραφία εντός του δωματίου, καθηλωμένη και δέσμια του ρόλου την ως σύζυγος και μητέρα, παραδίδεται στις φλόγες της αμαρτίας και προσπαθεί να κατασβήσει την πυρκαγιά που ξεσπά στα λαγόνια της.
