Αν θέλουμε να πάψουμε να είμαστε θύματα, “θύματα θυμάτων που θα δημιουργήσουν θύματα”, όπως λέει ο Δρ Ρόμπιν, θα πρέπει να αρχίσουμε από τη διαπαιδαγώγηση του εαυτού μας. Η ανατροφή ενός παιδιού δεν έχει νόημα παρά μόνον αν είναι υγιής, αν δεν μεταδίδει προλήψεις, καθηλώσεις και άγχη από τα οποία δεν έχουμε απαλλαγεί εμείς οι ίδιοι.
Αυτό προσπαθεί να μας δώσει να καταλάβουμε ο Μπρούνο Μπετελχάιμ μέσα από ένα έργο που θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε σωκρατικό: στια απαντήσεις μιας μητέρας απαντάει με μιαν ερώτηση, μέχρις ότου η μητέρα βρει τη δική της απάντηση και συνειδητοποιήσει τις αιτίες που προκαλούν τις ανησυχίες ή τους φόβους της.
Το «Διάλογοι με τις μητέρες» είναι ένα έργο πολύτιμο, ακόμα κι αν μερικές φορές με την ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει το συγγραφέα, κάνει τον αναγνώστη του ν αντιδρά θυμωμένα.
