Η χρυσαυγή ήταν ολομόναχη στον κόσμο. Χωρίς γονείς, χωρίς σπίτι, ούτε καν ένα κρεβάτι , για ν’ ακουμπά το αδύναμο κορμάκι της. Μοναδική της περιουσία ένα μικρό φαναράκι που της είχε χαρίσει η μητέρα της, πριν πεθάνει. Το λίγο φως του φαναριού ήταν ο μοναδικός της σύντροφος. Περιπλανιόταν σε πόλεις και χωριά, σε βουνά και λαγκάδια, μα πουθενά δεν μπορούσε να ριζώσει. Όπου κι αν πήγαινε ήταν μια ξένη. Οι πίκρες και τα βάσανα της δεν είχαν τέλος, ώσπου μια αναπάντεχη συνάντηση, μέσα στην κατασκότεινη και παγερή νύχτα, άλλαξε για πάντα τη ζωή της.
