Η Λήδα χαμογέλασε. Κοίταξε απ’ το παράθυρο… …Αν δεν ερχότανε αυτή. Αν δεν την έβρισκε η Κάρλα στη Βιέννη. Αν η Κάρλα δεν είχε γνωρίσει τον Ανδρέα, για να γίνει η Ζωή. Αν η Κατερίνα δεν την είχε πάει στην Αγγελική. Αν η Αγγελική δε γνώριζε την Νάντια. Αν δεν έμπαινε στο σπίτι η μικρή. Αν δεν την είχε βρει στη Σκιάθο ο Απόστολος Γληνός. Αν παντρευότανε τον Άλεξ. Αν δε γινόταν το ατύχημα. Αν… Αν… Ένιωσε ίλιγγο. Μια ατέλειωτη αλυσίδα από “αν” που τέλειωνε σε μία μόνο πρόταση: Αν δεν ερχόσουν Εσύ!…”.
