Ένα πρωινό του Γενάρη του 1919, στο Κολ-ντε-Βαρέζ, στις Άλπεις, βρίσκουν ένα παιδί μέσα στο χιόνι. Κανείς δεν το γνωρίζει. Το υιοθετεί ένας κτηματίας. Το εγκαταλελειμμένο αγόρι θα γίνει γρήγορα το παιδί- θαύμα του βουνού. Στο ιεροσπουδαστήριο της γειτονικής πόλης ανακαλύπτει τη δύναμή του. Του χρειάζεται ένας στόχος, η δόξα, μια ζωή γεμάτη, σαν του Αννίβα, του οποίου οι ελέφαντες διέσχισαν τις Άλπεις. Θα ‘χει περισσότερα από όσα είχε ελπίσει. Το πεπρωμένο, όμως, είναι εδώ και παραμονεύει σαν πεινασμένο ζώο.
Από τη δεκαετία του ’20 μέχρι σήμερα, από μια αγροικία μέσα στο χιόνι ως τη μάχη στη Νορβηγία και τα μονοπάτια των λαθρεμπόρων, ο Ζαν-Πιερ Μιλοβανόφ αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου πέρα από τα κοινά μέτρα: ένα μύθο που διατρέχει τον αιώνα μας. Γύρω από αυτούς τους διασωθέντες με τις διαψευσμένες ελπίδες περιστρέφονται οι χαρακτήρες της μνήμης. Η Ελίαν, με τα μάτια της αγριόγατας. Η Θελονία, που το ‘σκασε από το πορνείο. Ο Αλμπέρ, ο προαγωγός, στο δρόμο της εξόδου. Μια Ρωσίδα μητέρα και ο ανάπηρος γιος της, έμποροι ψευδαισθήσεων, υφασμάτων και μεγάλων λόγων.
Κι όλα αυτά μέσα από μια γλώσσα μαγική και αδάμαστη, που τραγουδά σαν τα ρυάκια και τις πέτρες των βουνών. «Στήνοντας το σκηνικό, ο Μιλοβανόφ, με το αναμφισβήτητο αφηγηματικό του ταλέντο, χρησιμοποιεί όλες τις τεχνικές και τα νήματα του παραμυθιού υψώνοντας όταν πρέπει τον τόνο, όπως κάνει ο μικροπωλητής της επαρχιακής αγοράς, για να τραβήξει την προσοχή των αφηρημένων» (Daniel Rondeau, L’ Express)
«Αυτός ο θαυμάσιος μυθιστοριογράφος μας προσφέρει ένα αφήγημα με χίλιες δυο περιπέτειες» (Jean-Pierre Tison, Lire)
«Τι θα έπρεπε να αναφέρει κανείς για να δηλώσει την ποιότητα αυτού του μυθιστορήματος; Αυτό το κράμα ζωντάνιας και μελαγχολίας που χαρακτηρίζει συχνά το έργο του Μιλοβανόφ; Το αφηγηματικό του ταλέντο; Ή ακόμα την ακρίβεια με την οποία σκιτσάρει τη θεματική που στηρίζει το αφήγημα;» (Nathalie Crom, La Croix)
«Η κριτική λογοτεχνικών έργων είναι ένας σιωπηρός διάλογος ανάμεσα σ’ έναν αναγνώστη και ένα σωρό χαρτιά σε τούτη την περίπτωση αυτός ο μικρός σωρός από χαρτιά χαρακτηρίζεται με μια λέξη, κοινή, ευτελισμένη, μια λέξη που θα έπρεπε να χρησιμοποιείται μόνο κάθε είκοσι χρόνια: τη λέξη αριστούργημα» (Vincent Landel, Magazine Litteraire)
«Με μια γλώσσα άψογη και μεγάλης ευαισθησίας, ο συγγραφέας επιτυγχάνει αυτό το θαύμα: ένα μυθιστόρημα όπου δύσκολα διακρίνει κανείς την αλήθεια από το ψέμα, μια ιστορία ρεαλιστική και φανταστική ταυτοχρόνως. Για τους αναγνώστες που καταλογίζουν συχνά στους σύγχρονους συγγραφείς ότι δεν ξέρουν να τους αφηγηθούν ιστορίες, αυτό το βιβλίο αποτελεί μια διάψευση» (Philippe Nourry, Le Point)
«Ο Μιλοβανόφ κατέχει τα μυστικά της γραφής με μοναδικό τρόπο, όσο λίγοι σύγχρονοί του» (Gerard Pussey, Elle)
«Ο Μιλοβανόφ έριξε σ’ αυτό το φιλόδοξο και ανομοιογενές κείμενο όλες τις αντιφάσεις της μουσικής που επενδύει μια ανθρώπινη περιπέτεια: ο αναγνώστης μένει αβέβαιος, συγκινημένος, αισθάνεται όμως φίλος του συγγραφέα»
