Τι θα συνέβαινε αν ο χώρος μετατοπιζόταν κι ο χρόνος κυλούσε και μπορούσαμε να “συναντήσουμε” τους εαυτούς μας όπως θα είμαστε είκοσι χρόνια από σήμερα; Κι ακόμα αν μιλούσαμε πρόσωπο με πρόσωπο με ότι είμαστε στο παρελθόν, με αυτό που είμαστε σε παράλληλες ζωές, σε άλλους κόσμους; Τι θα τους λέγαμε και τι θα τους ρωτούσαμε; Πως θα αλλάζαμεαν ξέραμε τι μας περιμένει πέρα από τον χώρο και τον χρόνο; ΤΟ σκοτάδι δεν είναι πάρα η προετοιμασία του κόσμου να χαιρετήσει την αυγή που ήδη υπάρχει. Μια μικρή μεταβολή σήμερα μας οδηγεί σ΄ ένα τελείως διαφορετικό αύριο. Οι μεγάλες ανταμοιβές περιμένουν εκείνους που διαλέγουν τους δύσκολους δρόμους. Όταν μια ιδέα σου έρχεται στο νου, δεν πρέπει να τη διώχνεις. …Εμείς δημιουργούμε το περιβάλλον μας. Παίρνουμε ακριβώς ότι αξίζουμε. Πώς είναι δυνατόν να βαρυγκομάμε για τη ζωή που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε; Ποιός μπόρει να αλλάξει τα πάντα, οποιαδήποτε στιγμή, αν όχι εμείς οι ίδιοι; …Αν κάποιος δεν θέλει να λύσει τα προβλήματά του, κανείς άλλος δεν μπορεί να τα λύσει για λογαριασμό του. …Δεν έχει σημασία πόσο προικισμένοι και άξιοι είμαστε. Ποτέ δε θα καταφέρουμε να φτιάξουμε μια καλύτερη ζωή αν πρώτα δεν τη φανταστούμε και αν δεν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να την αποκτήσει.
