Μα, να ζούμε σε διπλανές πόρτες και να μην έχουμε σκεφτεί ποτέ να μαζευτούμε; Κι όμως, τι κοινό μπορεί να έχουν ένας υδραυλικός, μία μοδίστρα, ένας χασάπης, μία καθηγήτρια, ένας άνεργος μαθηματικός, μία γυμνάστρια και ένας παπάς; Τίποτα άλλος παρά το προσωπικό τους συμφέρον! Έτσι όταν το προσωπικό συμφέρον σου χτυπά την πόρτα, θα κάνεις το φίλο και θα υποχωρήσεις. Θα είσαι ευγενικός με τους άλλους, ακόμα και αν θα ήθελες να τους πνίξεις με τα ίδια σου τα χέρια! Και θα εύχεσαι να τελειώσει γρήγορα ο εφιάλτης… Δυστυχώς όμως, για την πονηρή ανθρώπινη φύση τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο απλά…
