Στο σχολείο που πήγαινε στο Αργυρόκαστρο μιλούσε με θαυμασμό για τον Δομάζο και τον Καζαντζίδη. Το πλήρωσε με πολύχρονη φυλάκιση στα κάτεργα του Σπάτς… Στην «μάννα-πατρίδα» προς την οποία δραπέτευσε μετά την αποφυλάκισή του γνώρισε την αδιαφορία και διεπίστωσε την άγνοια του ελληνικού λαού για τις συνθήκες ζωής των Βορειοηπειρωτών. Στην Βόρειο Ήπειρο που επέστρεψε μετά τον «εκδημοκρατισμό» της Αλβανίας υπέστη νέους διωγμούς, επειδή δεν είχε χάσει την εθνική του ταυτότητα, ούτε την θέλησή του για αγώνα ώστε να έλθουν καλύτερες μέρες για όλον τον αλβανικό λαό. Φυλακίσθηκε και δικάσθηκε στη «δίκη των πέντε». Σήμερα ζει οικογενειακώς στην Αθήνα και εξακολουθεί να έχει οράματα και να αγωνίζεται για την πραγματοποίησή τους αισθανόμενος ελεύθερος-φυλακισμένος…
