Ένας άνθρωπος απλός, καθημερινός, βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπος με το μυστήριο της ζωής και βυθίζεται μέσα σ’αυτό, να μάθει τι κρύβουν τα σημάδια που του στέλλει ο αόρατος κόσμος, αυτά τα προφητικά μηνύματα, που γίνονται πηγές <<αγγελιών>> στα όνειρά του. Στην ιστορία αυτή ο έρωτας, το πάθος, η κραυγή, η αγρυπνία, η έρημος της ψυχής, παίρνουν το νόημα της ανθρώπινης θυσίας’ αυτής της άγνωστης θυσίας, που είναι η εφήμερη ζωή μας πάνω στη γη. Πρόσωπο της αθωότητας ο ήρωας του μυθιστορήματος, θα ζήσει επώδυνα την ενοχή, θα γίνει ένας μάρτυρας της αλήθειας’ αυτής της κοσμικής αλήθειας, που είναι η άλλη όψη του μυστηρίου της ζωής. Και ο χαμένος παράδεισος της ευτυχίας του θα ταυτιστεί με τη ίδια την εμπειρία του πόνου: Mια προσωπική έρημος, που θα τη διαβεί εξαγνιζόμενος. Στο μυθιστόρημά της αυτό, η συγγραφέας, με την ποιητική, την αναλυτική γραφή της, και μέσα από ένα μύθος της <<γοητείας>>, δίνει τη σταυρική περιπέτεια του ανθρώπου πάνω στη γη, που είναι το τίμημα μιας γνώσης απαγορευμένης. Ο ήρωας της είναι ένας <<γοητευμένος>> και ζει σε μια κρυστάλλινη πραγματικότητα, όπως τα πλάσματα εκείνα τα εφήμερα, τα προορισμένα για ένα μόνο καλοκαίρι, που ξέμειναν και ζούνε το φθινόπωρο που δεν ήταν γι’αυτά.
