Στο έργο “Η γυναίκα και η τίγρη” συναντάμε όλες τις κυρίαρχες ιδέες του Λ. Πιραντέλλο, ιδέες που επαναλαμβάνονται σ’ όλα τα έργα του. Εδώ ο συγγραφέας, θαυμαστά προφητικός, καταγγέλλει την κυριαρχία της μηχανής πάνω στο πνεύμα. Αναπολεί το χαμένο παράδεισο της Φύσης που είναι η μόνη αλήθεια κι ομορφιά αυτού του κόσμου. Ο ήρωάς του Σεραφίνο Γκούμπιο – ο Πιραντέλλο – βιώνει μια αγωνία καθαρά υπαρξιακή· καταδύεται στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, στη σκοτεινή περιοχή του ασυνείδητου, εκεί όπου φωλιάζουν οι κρυφές αιτίες των πράξεών μας. […]Γοητευτική και ανυσηχαστική είναι η Βάρια Νεστόρωφ, η ντίβα του κινηματογράφου, είναι η μοιραία γυναίκα που θα φέρει την καταστροφή. Μια καταστροφή μετά από την οποία ο Σεραφίνο Γκούμπιο θα απομείνει βουβός για πάντα.
