Με χώρισα στα δυο και στάθηκα στη μέση. Η Μαρία. Η Ελένη. Το Ναι της μιας, το Ναι της άλλης, και ο Θεός, παντού και Απών, να κατοπτεύει. Μέρες ζωής. Νύχτες φωτιάς. Το Μέγιστο Ερώτημα αναπάντητο. Και η αγάπη να χώνεται, να διαλύει σκοτάδια, να γιατροπορεύει, να στρώνει δρόμους. Χριστέ μου, πόσο ωραίο είναι το φως… Πόσο χρυσός ο ήλιος!
