Eίναι ώρες που βρίσκεται κανείς στην άκρη ενός απέραντου κενού. Που αισθάνεται ότι ένα βήμα ακόμα και θα τον φέρει στην εξουθένωση και στη σκληρή πραγματικότητα. Κι ο Αλέξης δε μιλάει. Μπροστά του πέρασε η φρίκη της ζωής του, σα σε κινηματογραφική ταινία, έτσι όπως περνάει σ’εκείνους που αποχωρίζεται η ψυχή τους από το σώμα, την ώρα της ύστατης γαλήνης και της θέωσης. Η θέωση όμως για τον Αλέξη ήταν τα αλλεπάλληλα γεγονότα, πούρθαν όλα μαζί τούτη τη μέρα, την έβδομη του Αυγούστου, τη σημαδεμένη από τον τυχερό του αριθμό 7, σε τούτη την κουκίδα της γης στην άκρη του σύμπαντος, στην “Άκρη της ζωής”.
