Μέσα από τη ζωντανή γραφίδα της Κατερίνας Βάλβη αναδύεται η οικογενειακή της ιστορία: η ιστορία της μάνας της, Αλεξάνδρας, που ζει την ευμάρεια και την καταστροφή της Σμύρνης και συγκεντρώνει το κουράγιο της για να επιβιώσει και να μεγαλώσει τα παιδιά της. Η Αλεξάνδρα δεν φοβήθηκε τη ζωή, όπως τόσες άλλες γυναίκες, έζησε τις καταστροφές του ελληνισμού κι επέζησε για να τις διηγηθεί. Από τη Σμύρνη ως την Αφρική κι ύστερα στην Ελλάδα, μια αληθινή περιπέτεια: η περιπέτεια της Ελλάδας του 20ού αιώνα. <<Μεγαλόωνοντας>>, λέει η Κατερίνα Βάλβη, <<μαθαίνει κανείς να ζει με τους νεκρούς του. Κι όσο μιλά γι' αυτούς, τόσο τους φέρνει πιο κοντά. Έτσι ξεκινάει η γραφή. Η μάνα μου δεν είναι πια μιά ανάμνηση. Δε μένει σιωπηλή. Ξαναζεί...>>
