Η μοναξιά και η απομόνωση είναι η τιμωρία στην οποία οι υγιείς υποβάλλουν τους απροσάρμοστους. Όμως η ηρωίδα όχι μόνο απομονώνεται, αλλά αρχίζει να επισκέπτεται οικειοθελώς το σκοτεινό κόσμο των νεκρών, διακινδυνεύοντας να χάσει για πάντα τη δυνατότητα να επιστρέψει στον πάνω κόσμο, έχοντας διανύσει μια υπόγεια απόσταση που απαιτεί μεγάλη τόλμη ή απίστευτη αφροσύνη. H αλήθεια μπορεί να βρίσκεται θαμμένη στο υπόγειο λαγούμι που ανακαλύπτει τυχαία ένας σκύλος, στο θλιμμένο παράπονο μιας μαϊμούς, στο συλλογικό τέρας που σχηματίζουν οι μορφές όλων μας σ’ένα νοσταλγικό πάρτι, στην υπόσχεση ενός ερμαφρόδιτου “ψυχοπομπού”. Τα πήγαιν’έλα της από τον κόσμο των ζωντανών στον κόσμο των νεκρών δεν της αφήνουν περιθώρια για πολλές επιλογές. Το παρελθόν την παγιδεύει στο χρόνο και στους γρίφους του και το παρόν εκδικείται την αδιαφορία της. Η σαγήνη των νεκρών και οι εξοντωτικές απαιτήσεις των ζωντανών γεννούν μια αγριότητα που δεν μπορεί παρά να οδηγήσει τα πράγματα στα άκρα.
