Καλοκαίρι 1994. Τότε άρχισαν όλα. Δεν τον γνώριζε τον ετεροθαλή αδελφό του γαμπρού της η Μυρτώ. Όταν τον πρωτοείδε, τα χέρια τους σφίχτηκαν λίγο περισσότερο, τα βλέμματα διασταυρώθηκαν πολλές φορές. Κανείς δεν κατάλαβε τίποτα. Μόνο εγώ. Εγώ έπιασα στον αέρα να φεύγει από κοντά μας η Μυρτώ… να χάνεται στα μάτια του άλλου. Αυτός ο έρωτας, που γεννιόταν έτσι ξαφνικά κι απροσδόκητα μπροστά μου, με τρόμαζε. Πόσο θα ‘θελα να κάνω κάτι να τον εμποδίσω. Αν μπορούσα τουλάχιστον να γυρίσω πίσω το χρόνο, όταν αυτοί οι δυο δεν είχανε ακόμα συναντηθεί. Αν μπορούσα… Όμως ούτε τον χρόνο μπορούσα να σταματήσω, ούτε να φρενάρω τις επιθυμίες και τους πόθους τους. Που θα οδηγούσε αυτή η σχέση; Από ποια σκοτεινλα μονοπάτια έπρεπε να περάσουν; Πώς θα αντιδρούσε ο άντρας της και η κόρη της; Πώς θα αντιδρούσε προπαντός ο γιος της, με τη μαγάλη αδυναμία που είχε στον πατέρα του; Πώς θα συγκρατούσε το μεγάλο θυμό; Κανείς δεν μπορούσε να υποψιαστεί τότε αυτό το αδιέξοδο…
