Με λένε Δαμιανό. Είμαι οχτώ, περίπου, χρονών κι αυτό εδώ το βιβλίο το έγραψα ολάκερο μόνος μου. Μοναχά τον τίτλο του τον βρήκε η Ασπασία. Ποια είναι αυτή; Μα μη μου πείτε πως δεν ξέρετε την περίφημη μεγαλύτερη αδελφή μου! Λοιπόν διαβάστε αυτά που έγραψα κι έχετε πολλά να μάθετε και για την Ασπασία, που φοβάται τις αράχνες, και για τη μαμά μου, που ξέχασε μέσα στο αυτοκίνητο τη γάτα, και για τον μπαμπά μου, που τον είπανε “μπάρμπα”, και για το φίλο μου, το Γιωργή, που πάλεψα μαζίτου και δε μ’άφησαν να τον νικήσω, και για μένα και τις Μ.Α. μου (τις Μεγάλες Αποφάσεις μου, εννοώ). Όλα αυτά- κι άλλα πολλά-τα έγραψα εγώ και τώρα, που τα ξαναδιαβάζω, πολύ διασκεδάζω. Είμαι σίγουρος πως κι εσείς θα γελάσετε και θα πείτε: “Μπράβο σου, Δαμιανέ! Τους έσκισες τους άλλους συγγραφείς. Είμαστε μαζί σου, φίλε!”
