Μια ανώνυμη και άσημη ρεσεψιονίστ επιχειρεί να γράψει ένα μυθιστόρημα εν ώρα εργασίας. Η ηρωίδα μας, για να μην κουράζει τους αναγνώστες, ορίζει με σύμβολα τους ανεπιθύμητους και ενοχλητικούς περισπασμούς που της επιβάλλει η έμμισθη εργασία. Έτσι, όταν πρέπει να απαντήσει στο τηλέφωνο, συμβολίζει αυτή την πράξη με τηλέφωνο, όταν πρέπει να υπογράψει για κάποιο δέμα, βλέπουμε το μολύβι και όταν τη διακόπτουν γενικότερα ένα ψαλιδάκι κάνει την εμφάνισή του. Το μυθιστόρημα αναφέρεται κυρίως στην ερωτική ιστορία της ηρωίδας με το μυστηριώδη Άντρα που Δεν πρέπει να Αναφερθεί, ή αλλιώς (για συντομία) τον WWW. Αλλά ας αφήσουμε την ανώνυμη ηρωίδα μας να προβεί στις δικές της δηλώσεις: «Αγαπημένοι μου αναγνώστες, αν αποφασίσετε να διαβάσετε αυτό το βιβλίο, θα μοιραστείτε μαζί μου τις λεπτομέρειες της απελπισμένης και ατελούς ερωτικής μου ζωής, φιλοσοφίες περί ανέμων και υδάτων (δυστυχώς, δε θα μπορέσω να αντισταθώ) και μια ιστορία με εκπληκτικά σκαμπανεβάσματα, συντριπτικές κορυφώσεις και άλλα τέτοια συγκλονιστικά. Μαζί θα εξετάσουμε ιδιόρρυθμα και ζωτικά θέματα, όπως: το διάλειμμα για φαγητό, την εφεύρεση του τηλεφώνου: τελικά η αναμονή κλήσης, η υπηρεσία προσωπικού τηλεφωνητή και η αναγνώριση κλήσεων έχουν βλάψει την ανθρωπότητα αντί να την έχουν ωφελήσει; (Να πάρει! Γιατί δεν τηλεφώνησε ο WWW;), τη διαλεκτική αφέντη – δούλου (κάτι από Μαρκήσιο ντε Σαντ), την αιώνια πάλη Καλού – Κακού και πάνω απ’ όλα, την περίπλοκη και φαιδρή σχέση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας».
