Από μικρό παιδί στα λεωφορεία και τα τρόλεϊ παρατηρούσα πάντα τα κορίτσια, τις γυναίκες. Κάρφωνα τα μάτια μου πάνω τους κι απομυζούσα την εικόνα τους, τα χαμόγελα, τις νευρικές κινήσεις των χεριών, τις πιέτες που χόρευαν στις φούστες. Ήταν τόσο πολλές, τόσο όμορφες, τόσο χρωματιστές, που λυπόμουνα τους άντρες τους έτσι που κάθονταν βουβοί κι αφηρημένοι από πάνω τους, κρεμασμένοι από τις χειρολαβές, θαμμένοι κάτω από το γκρίζο και το μπλε των κοστουμιών τους. Τους άφηνα όμως γρήγορα. Το αίνιγμά τους θα το έλυνα αργότερα. Ξαναγυρνούσα σ’ εκείνες. Μιλούσαν. Κάθονταν πάντα δυο δυο και μιλούσαν. Εγώ πάλι σώπαινα. Πλησίαζα, στεκόμουν δίπλα κι έστηνα αυτί στα μουλωχτά, λες και το ‘ξερα πως κάποτε θα επιχειρούσα να μιλήσω εξ ονόματός των . . . Να τες λοιπόν οι ιστορίες σας, Κατερίνα, Χριστίνα, Ειρήνη. Μεγάλωσα και κράτησα την υπόσχεση που ποτέ δε σας έδωσα. Τις έγραψα.

Ποιά κόκκινη κλωστή συνδέει αυτές τις έξι γυναίκες μεταξύ τους; Μόνο οι ίδιες το ήξεραν, αλλά δεν είχαν στόμα να μιλήσουν. Κάθονταν εκεί άγρυπνες, κάθε μια στο νησί της δικιάς της ιστορίας, και περίμεναν εμένα να το κάνω. Μα γιατί εγώ; ρωτούσα έντρομη. Εγώ, είμαι αθώα, δεν ξέρω τίποτα για όλα αυτά. Αλλά όσο δεν είχαν στόμα, δεν είχαν ούτε αυτιά για να μ’ ακούσουν… Μάτια είχαν μόνο που διάταζαν. Γιατί δεν μιλάς για μένα; Τις μέρες συχνά τις ξεγελούσα αλλά τα βράδια τρύπωναν στις ρωγμές των ονείρων μου και μου έδιναν πιεστικά τις λέξεις και τις μυρωδιές τους. Τώρα δεν έχω πια δικαιολογία. Τώρα μου τα έδωσαν όλα. Το αίμαι εκείνης που δραπέτευσε για πάντα στον ουρανό με αερόστατο ένα κόκκινο φόρεμα. Το βράδυ εκείνο στο θερινό σινεμά που η Κατερίνα μεγάλωσε απότομα. Το μαγικό φίλτρο της βεδουίνας που το ‘πιε η Στέλλα και πάγωσε η ζωή. Ένα μυθιστόρημα που ήθελε να ζωντανέψει. Μια μοναχική γριά που έπιασε φιλίες με μια ηρωίδα σαπουνόπερας. Το αινιγματικό κορίτσι με τις πυτζάμες που τρύπωνε απ’ το παράθυρο, σαν κλέφτρα, στη ζωή ενός άντρα κάθε μεσάνυχτα. Εδώ είναι όλα. Κι αφού θέλετε να μιλήσω για σας, κι αφού δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, γεννηθήτω το θέλημά σας!