Ένα άσυλο – όπου ανθεί η δυστυχία -, το εστιατόριο ενός κέντρου νεοσυλλέκτων κι ένα μοναστήρι σε παρακμή είναι ο σκηνικό διάκοσμος των επτά διηγημάτων που απαρτίζουν τα “Λουτρά”. Αυτό όμως που εντέλει κυριαρχεί δεν είναι η φόρτιση της δεδομένης οριακότητας χώρων, αλλά τα πρόσωπα, ανθρώπινα ερείπια, στην πλειονότητά τους, που φωτίζονται από τον αφηγητή, ο οποίος έχει τη δική του συμμετοχή στα διαδραματιζόμενα, καθώς αποπειρώνται, μάταια πάντοτε, να υπερβούν μια εφιαλτική πραγματικότητα.
