“Δεν ήθελα να σκοτώσω κανένα αλλ’ αυτό δεν εμπόδισε να σκοτώσω τρεις!… Στο δικαστήριο αθωώθηκα κι ο κόσμος μου ‘ριξε δίκιο, το ξέρω, κι ο θεός ο ίδιος μπορεί να με συγχώρεσε, μα εγώ δε συγχωρώ τον εαυτό μου…” Τα συγκλονιστικά αυτά λόγια, που κλείνουν το βιβλίο “Λάουρα”, και την ιστορία της ηρωίδας του, αποτυπώνονται στη μνήμη, και αποκαλύπτουν την ωκεάνια θλίψη μιας γυναίκας, που χωρίς να το φαντασθεί, και χωρίς να το επιδιώξει, έσπειρε τη συμφορά παρόλο που η ομορφιά κι η νεανική δορσιά της, ακτινοβολούσαν μια υπόσχεση υπέρτατης ευτυχίας. Η “Λάουρα” είναι πρόσωπο – σύμβολο, που ο Γρηγόριος Ξενόπουλος το υψώνει μπροστά μας για να μας πει: Προσέξτε, η ευτυχία είναι συχνά πολύ κοντά. Κι όμως, μια επιπολαιότητα, ένας δισταγμός, μια κακή εκτίμηση του εαυτού μας και των άλλων ή έν ατυχαίο γεγονός μπορούν να μας τη στερήσουν για πάντα…
