Ήταν οχτώ και μισή το επόμενο πρωί. Τα μάτια της Άνι Χίγκντον στάθηκαν για λίγο στο πρόσωπο της νηπιαγωγού, που ακτινοβολούσε και μετά κινήθηκαν απρόθυμα γύρω στο βρόμικο δωμάτιο με τα σπασμένα τζάμια, την ξεφλουδισμένη μπογιά στους τοίχοιυς και τα σαραβαλιασμένα θρανία, που ήταν σακατεμένα από χρόνια οκνηρού κλοτσήματος. Όρθωσε την πλάτη της.
“Μπορούμε να αρχίσουμε μετακινώντας όλα τα θρανία ώστε να κοιτάζουν μπροστά.!”
“Όχι τα θρανία!” φώναξε η κυρία Λινγκ. “Πάντα τα βάζαμε να κοιτάζουν σε δυο διαφορετικές κατευθύνσεις στο μεγάλο δωμάτιο – έτσι μπορείτε να πάρετε εσείς τη μισή τάξη και ο σύζυγος σας την άλλη μισή.”
“Αλήθεια; Ε, λποπόν εγώ είμαι η διευθύντρια τώρα και θα κάνω τα πράγματα όπως εγώ θέλω.” Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, το μυθιστόρημα αυτό είναι γραμμένο με το πάθος και την αξιοπιστία που χαρακτηρίζουν το ντοκουμέντο.
