“Εγώ τρεις όρκους είχα κάνει στη ζωή μου: να μη γεννήσω ποτέ, να μην αφήσω τον άντρα μου να δουλέψει στα ξένα και να μην ξαναπατήσω το πόδι μου στο νησί. Τώρα, είμαι έγκυος στο μήνα μου, εκείνος έφυγε για την Αμερική και βρίσκομαι σ’ ένα καράβι για το νησί μας”. Ένα ταξίδι επιστροφής και η καρμική συνάντηση μιας γυναίκας και ενός άντρα. Η παράλληλη πορεία της γυναίκας με τη Μαρία που από την τράπεζα βρέθηκε στο Χημείο μ΄εκρηκτικά και ύστερα σ΄ ένα μοναστήρι. “Η Απορία του Αβερόη” και η ματαιοδοξία που με κάνει να χτίζω στην άμμο σαν να ‘ναι να χτίζω στην πέτρα. Τα φωτισμένα παράθυρα που δεν ήταν στο σπίτι μας κι εκείνο το νυφικό που έγινε ξέφτια στο όνειρο και στη ζωή κατάρα. Η ίδια η ζωή που στήνει τη φάρσα της δυο φορές με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Λες και πρόκειται για την ίδια γυναίκα. “Άραγε, να ΄μουν εγώ εκείνη η Μαρία;” ρωτά σαράντα χρόνια μετά μια γυναίκα επάνω σ΄έναν ξερό βράχο. “Πάντως κι εσένα, επέμενα και σε βαφτίσαμε Μαρία”. Μια ιστορία αγάπης σαν θρίλερ παιδικό. Όπου τα νήματα της μοίρας ελέγχουν το παρελθόν και το άδηλο.
