Αναρωτιέμαι! Τι είναι; -Ένα παραμύθι χωρίς όνομα; -Ένα επινοημένο παραμύθι; -Μια απομυθοποίηση του παραμυθιού ή μία παραμυθία; -Μια εναλλακτική πρόταση; -Mια αυτοπαλινδρόμηση με το “ας προσποιηθούμε”; -To παιδί για το παραμύθι ή το παραμύθι για το παιδί; -Tα ξωτικά, οι νεράιδες κι οι μάγισσες ή το αντίδοτο της αγάπης για να βγάλει τους φόβους και ν’ απελευθερωθεί η παιδική ψυχή; -Υπάρχει ψυχολογικό υπόβαθρο στο παραμύθι με τα καλύβια, τα παλάτια, τους πύργους, τα κελιά, τα σπαθιά και τα δαχτυλίδια; -Ένας περιπλανώμενος ήρωας και κάποιοι συμπαραστάτες για την πλοκή και το στόχο; Μια φορά κι ένα καιρό ή ενστάσεις και προτάσεις για το ψεύτικο και μη πραγματικό; -Μια μυθοπλασία που γεννά φαντασία κι αυτή δημιουργική μάθηση; -Παραμυθένιες φανατασιώσεις, κίνητρα για την εξισορρόπηση της ψυχικής αμηχανίας και της διάθεσης του παιδιού να ζει και ν’αναπτύσσεται αγωνιστικά; Kόκκινη κλωστή δεμένη και στον Μπάμπη, τον πρωταγωνιστή, τυλιγμένη με ιδέες, αναλύσεις και με φιλικές εισηγήσεις, χωρίς εξορκισμούς στο μαγικό, το ονειρώδες και το φανταστικό, μιλούν για το παραμύθι σαν αντίληψη κι αξία μ’αίσιο το τέλος και τη βιωματική υπεραξία. Φτιάξε το παραμύθι σου, προτείνει ο πρωταγωνιστής, αφήνοντας τη σκέψη σου όχι μόνο να τρέχει φανταστικά, αλλά δράττοντας την πραγματικότητα που θέλεις ν’αλλάξεις από τα μπλεγμένα της μαλλιά και μην αναρωτιέσαι για τα ξωτικά, τις μάγισσες, τους δράκους και τα μαγικά κλειδιά, και…αμφιβάλλεις ότι τη φαντασία την εξάπτεις εσύ. Στο βιβλίο της Πηνελόπης Κωνσταντινίδου θα κάνετε τις διαπιστώσεις σας.
