Με το χάραμα, μόλις ένιωσα καλύτερα, σηκώθηκα από το κρεβάτι μου, όπου είχα ξαπλώσει ντυμένος, και πήγα προς τον καθρέφτη να δω τι χάλια θα ήταν η φάτσα μου…
Ε, λοιπόν, δεν είχα φάτσα! Δεν είχα τίποτα. Ούτε φάτσα, ούτε κεφάλι, ούτε λαιμό, ούτε κορμί… Τίποτα!
Αραγε ήταν ο εφιάλτης που συνεχιζόταν; Ή μήπως είχα πεθάνει κι είχα γίνει φάντασμα; Δεν άργησα πολύ να το ξεδιαλύνω και αποφάσισα να κατευθύνω την έρευνα εγώ ο ίδιος. Μα μπορείτε, όμως, να καταλάβετε τι αισθανόμουν, εσείς που δεν έτυχε ποτέ να σας σκοτώσουν;
