…Στην τελευταία εξέγερση των αδικημένων, που ήταν κι αυτός μέσα, μια κοπέλα ήρθε και στάθηκε απ’ την αρχή ως το τέλος της έξω απ΄τη μάντρα της φυλακής με την ψυχή της μέσα. Ήταν η πιο όμορφη κοπέλα που είχε δει ποτέ στη ζωή του. Όταν την έβλεπε να έρχεται, αμέσως έτρεχε πετώντας και σκαρφάλωνε στο παράθυρο. Ήταν η κοπέλα που τον μαγνήτιζε και τον γέμιζε με μια τρομερή δύναμη. Απ’ το πρώτο της κιόλας χαμόγελο μπήκε στην καρδιά του, που για πρώτη φορά στη ζωή του την άκουσε να χτυπά γλυκά…
Ένα πρωί μετά από πολύ καιρό τον φώναξαν στο επισκεπτήριο. Και εκεί, σε μια απόσταση αναπνοής, ήταν η κοπέλα της εξέγερσης! Τώρα δεν τους χώριζαν σιδερένια κάγκελα ούτε ψηλές μάντρες με συρματοπλέγματα. Παρά ένα μικρό τραπεζάκι ανάμεσα σε μια πανέμορφη κοπέλα. Που πάνω σ’ ένα αγγελικό πρόσωπο φώτιζε ένα ατελείωτο χαμόγελο. Στη στιγμή ο άσκημος κόσμος έσπασε και χάθηκε.
