Τα χρόνια περάσανε με το λερωμένο ρούχο κολλημένο στο κορμί της. Εκείνο το σημάδι λόγο πιο χαμηλά απ’ το δεξί πνευμόνι. Έμοιαζε με λαδιά, σάπιο το χρώμα. Όταν το πρωτοαντίκρυσε, έβαλε το ρούχο μέσα στη λεκάνη και το ζεμάτισε. Σαν στέγνωσε, το άπλωσε για σίδερο και τότε είδε: ο λεκές έλαμπε! Όλο το ρούχο άστραφτε και μαζί του κι η λαδιά. Το ξάπλωσε στο ωυφικό κρεβάτι κι είδε το κορμί της μέσα του να σπαρταράει, όπως ξεπήδησε απ’ την κοιλιά της μάνας της. Ένιωσε να της ανήκει όσο τίποτε άλλο στον κόσμο. Αυτό το σπάργανο που είχε δεχτεί το κορμί της. Κι εκεί στα δεξιά να ‘ναι μια σκιά όλη δική της.
