Καραβάνια φωτός διέσχιζαν τους δρόμους της, ενώ οι πύλες της ήταν ολάνοιχτες κι είχαν τα βλέμματα της Φιλίας, της Μεταμέλειας και της Αγάπης. Πλήθος ονείρων τριγυρνούσαν παίζοντας με μορφές παιδιών λευκοντυμένων, ενώ η θάλασσα σαγήνευε τα τείχη της που έσκυβαν να δροσιστούν στην αγιασμένη της φωτιά. Στο πρόσωπο της Νέας Πόλης τα πάντα καθρεφτίζονταν διάφανα χωρώντας κόσμους άπειρους και παίρνοντας πνοή από αγάπη αληθινή και ηλίου μεγαλείο. Τίποτε δεν θα έσβηνε ποτέ στην πόλη ετούτη κι ο θάνατος ο ίδιος θα βούλιαζε μέσα στον βούρκο του και θα τον κατάπινε η σκιά του, καθώς είχε χωρέσει στη Νέα Πόλη και στις εποχές του ατελείωτου φεγγαριού που γκρέμιζε τον Γολγοθά και ύψωνε την Ανάσταση…
